Τα έργα αυτά δημιουργούνται από το σημείο όπου το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με το συλλογικό τραύμα. Εκεί όπου η ύπαρξη συνθλίβεται από το βάρος της ιστορίας και της μνήμης που διαπερνούν το σώμα και την συνείδηση. Το τραύμα έχοντας γίνει μία διαρκής κατάσταση, παραμορφώνει την ταυτότητα και την αίσθηση του εαυτού. Επιδιώκοντας να γίνει ορατό, ανοίγεται ένας χώρος ενσυναίσθησης και αναγνώρισης της ανθρώπινης ευαλωτότητας.
